امشب، جمعه ششم خرداد ماه 90، پنجمین شب از کنسرتهای انجمن فلوت ایران بود. سالن شهید آوینی دانشگاه تهران، میزبان گرهارد مایر و مهرداد پاکباز بود. آقای مایر فلوتیست کنسرت بودن و آقای دکتر پاکباز، گیتاریست.
اوّلین بار بود که از نزدیک شاهد این نوع دوئت بودم. قبلاً فقط یه کلیپ دیده بودم و بس. حالا یه موقعیّت عالی پیش اومده بود تا بشینم و لذّت ببرم از شنیدن صدای این دو ساز کنار هم. شنیدن نتهایی که دو استاد بزرگ مینواختن. آرامشی که وجود داشت، بینظیر و فوقالعاده بود.
در بخش اوّل هشت قطعه و بعد از پانزده دقیقه تنفّس، ده قطعه اجرا شد. واقعاً نمیدونم چطوری میتونم اون لحظات پر از حسّ خوب رو توی کلمات بگنجونم. صدای رؤیایی فلوت در کنار آوای سحرانگیز گیتار، روح رو نوازش میداد. (الآن یعنی تونستم اون چیزی که بود رو وصف کنم؟)
توی یکی از قطعاتی که زده شد، به جای فلوت، گرهارد مایر پیکولو نواخت. صدای جالبی داشت. نتها پشت هم و سریع زده میشدن و صدای ریز پیکولو بود که فضای سالن رو پر کرده بود.
بعد از تموم شدن قطعات، همه شروع کردن به تشویق. انقدر تشویقها ادامه داشت که بعد از رفتنشون از روی سن، دوباره برگشتن و آقای پاکباز با گیتارشون یکی از قطعاتی که به تازگی ساخته بودن رو با همراهی فلوت آقای مایر نواختن.
یک اجرای عالی رو جمعه شب ناظر بودیم. امیدوارم بازم فرصتی بشه که در کنار نوازندههای ارزشمند خودمون، از هنرمندای کشورهای دیگه هم دعوت به عمل بیاد و بتونیم توی کنسرتهاشون شرکت کنیم. (بله! میدونم که این نوع دعوتها هزینه داره، و ماشالّا دوستان مسئول، چندان خوششون نمیاد از این داستانهایی که موسیقی یه طرف جریانشه. منتها آرزو که بر جوانان عیب نیست.)
با این تعاریف منم دوست داشتم میبودم حتما چه اجرای زیبایی بوده
جاتون خالی. واقعاً شبهای خوبی بود. ایشالا دفعههای بعد که اجرا داشتن، فرصت کردین بیاین.